Stilte als baarmoeder van het Zijn.
In een wereld die doordrenkt is van prikkels, geluiden en voortdurende beweging lopen vaak met open ogen en oren langs een vergeten poort: de Stilte.
Stilte is hierin geen afwezigheid van geluid, maar als een levende aanwezigheid. Stilte is een veld dat voorafgaat aan geluid, aan vorm, aan denken, als de baarmoeder van het bestaan zelf.
Stilte is alom aanwezig
Stilte is geen tijdelijk toevluchtsoord, maar een aanwezigheid dat wacht tot we bereid zijn te luisteren.
Stilte vraagt niet om beheersing, maar om overgave.
Pas wanneer we onze ego-belangen laten varen, ontvouwt stilte zich als een transformerende aanwezigheid waarin de ziel kan oplichten en het lichaam opnieuw kan wortelen in het grotere geheel.
In deze stilte verandert je ervaring van je lichaam.
Je geest en lichaam worden een transparante eenheid.
In deze stilte resoneert het hart samen met de ademhaling die als in-spiratie de stilte voed.
Je lichaam wordt een centrum van fijnstoffelijke waarneming. Het wordt een instrument van diep gevoel. Gevoel dat opwelt uit de stilte.
Hier raakt het mijn Embryovisie: stilte en het gevoel dat opwelt uit deze stilte, de uiting van zielsverlangen.
Stilte herstelt het verloren ritme van belichaming.
Ze schept een ruimte waarin het lichaam niet ‘gemaakt’ wordt, maar zich ontvouwt als antwoord op een innerlijke roep van het leven.
Stilte als echo van de stilte uit het universum.
Stilte als bron van transformatie.
Stilte als de energetische matrix van ons innerlijk embryo.
De ruimte waar nog geen scheiding is tussen ik en de wereld.
De ruimte waarin de ziel kan incarneren en gevoed kan worden onder de huid van jouw lichaam.
